Dagen telefonen ringte!

Her om dagen ringte mobilen min. Eg har både 180. no og telefonterror appen så er ganske sikra på å vite kven det er. Dette var då namnet på ein fyr eg kjente i barndomen.
Eg berre; hæ?? Kan jo ikkje stemme.
Det gjorde ikkje det, var berre ein anna med same namn. Etter ei stund med 'skal eg ta den, ikkje ta den?' fundering tok eg den. Overraska kor lenge han holdt ut...
Han hadde iallefall pakke til meg.
Samtalen gjekk sånn her.:

Han: Heisann, har en pakke til deg her jeg. Er du hjemme?
Eg: Njeeei, egentlig ikkje.  (Eg var det, men eg hadde på meg truse, t-skjorte og hårstrikk)
Han: Neivel, hva gjør vi da?
Eg: Eg er snart heima då, når er du framme?
Han: Står på andre siden av veien jeg vet du. Kan vente på deg jeg.
(FAEN, då kan eg jo ikkje late som om eg har komt heim i mellomtida, flottings det....)
Eg: Åja, okei. Eg går inn i kjelleren no så skal springa opp og møte deg eg.
(Har ein litt bortgjømt inngang i kjelleren og, den kan vere god å ha i sånne her situasjonar).
Han: Den er grei, kommer til inngangen.
Eg: Ok, snakkes.
Han: Snakkes.

Så... der står eg då. Egentlig ikkje?? Kva er det for eit svar?
Hiver på meg ei joggebukse. Tar strikken ut av Lille My håret og hiver på ei lue. Eg ser alltid søt ut i lue, uansett kor fett og bustete håret er under. Lenge leve den lua, takk Tante!
Slenge så på meg ei lang jakke, gløyme sko og hoppe ned trappene. Ja, NED for eg var jo ikkje i kjelleren...
Det dumme her er jo at det er vinduer i heile trappaoppgangen... Går litt bøyd og smyger meg ned for at han utenfor ikkje skal se meg. Føler meg lur ass. Samtidig som eg lagar historiar i hodet i tilfelle han ser meg, men kva er egentlig sjansen for at han BRYR seg?!? Sånne tanker kjem jo ikkje før etterpå når du går opp trappene med pakken og tenker; Kva skjedde no egentlig?

Opner døra, mannen står ved feil hus... Hadde jo ikkje trengt å bekymre meg for om han såg meg i vinduet. Jaja.

Eg: Hallo?
Han: Åja, der er du. Trodde det var her borte jeg.
Eg: Neida, det er her.
Han: Jaja, det viktigste er at vi fant hverandre.
Eg: Ja, hehehe.
Han: Signer her du.
Eg: Ok.
Han: Ha en fin kveld.
Eg: Du og, hadet.
Han: Hadet.

Det var det... så mykje drama i forkant.

Det kunne gått sånn her:
Han: Hei, har pakke, er du hjemme?
Eg: Ja, gi meg to minutter så kjem eg ned.
Han: Ok.

 Men neida, ikkje eg veit du. Her lages det intrikate situsjonar fulle av løgn og bedrageri.
Hjernen min må jo vere fullstendig understimulert, er livet mitt så keisamt til vanleg??
Hmm.... må kanskje gå litt i meg sjølv her...

HAHAHHA, neida. Skal ikkje det.

Åh, og ingenting får hjertet til å slå fortare enn når det RINGER PÅ DØRA!!!
Iiiik....

Eg liker ikkje når det ringer på døra, eller banker på. Kven kjem heilt uanmeldt på døra i 2013 når vi har mobiltelefonar?
Iallefall, heilt automatisk så begynner eg å leike 'FRYS' når dørklokka kimer i lokalet. Det er høg lyd, veheldig høg lyd.
Då står eg heilt urørlig i t-skjorta og Lille My håret mitt i gjennomsnitt 10 min før eg sakte beveger meg mot sovealkoven kor eg er sikker på at ingen kan sjå meg. Så ser eg på serier i ein times tid før eg kan gå ut igjen i lokalet. Då er det gått såpassa lang tid at eg KAN ha komt heim i mellomtida. Sånn funkar hjernen min, den er heilt gal.
Har laga ei heil historie som kan forklare kvar minste detalj på minuttet. Må begynne å skrive det ned, kanskje eg kan laga ei bok ut av det.

Viste seg at det mest sannsynlig var TV-aksjonen som ringte på, litt dårlig samvittighet no, men eg er jo fadder og sånt. Går sikkert fint.

Flomeventyret

Det var ein gong ei jente, som skulle leggja seg for kvelden. Det var seint ein februardag, og ho sleit med å sovne.
Ho stod opp i 23 tida for å gå på do før ho la seg i senga att. Ho må ha sovna like etterpå for ho vakna 00.15 av ein rar lyd i veggen ved kjøleskapet. Lyden var litt dunkete/knirkete, som om veggen gav litt etter pga press. Dunk, dunk, dunk. Hmmmm, tenker jenta, og står opp.

PLASK!!

Gulvet er fullt av vatn, det er nesten til anklane. Jenta spring bort til veggen kor lyden kjem frå og kjenner på veggen. Den er ikkje våt, det er ikkje lekkasje frå dei over. Ææææ, byrjar ho å tenke, kor kjem det frå for faen?
Det stig raskt og jenta spring ut for å hente støvlane, då ser ho kor vatnet kjem frå. Vatnet som no er til godt oppå leggen kjem flommande inn ytterdøra.
Ho ringer til husverten, han tar ikkje telefonen.
Så då står ho der, midt på stuegulvet iført kun svarte og rosa støvlar og ein lekker pierre robert boxer. Det er mørkt, for straumen har sjølvsagt tatt kvelden, ho bur i ein kjellar så gatelys kan ho sjå langt etter.
Batteri til lommelykta har ho gløymt å kjøpe heilt sidan ho kjøpe lommelykta. Ho slår henda ut til sida og roper; Ka faen gjør eg no då?!?

Då ringte husverten opp att for han hadde hatt ei lita aning kva det kunne vere. Jenta sa det kom vatn inn i leiligheten. Husverten sa jenta måtte stake opp sluket utanfor. Jenta sa øhm, nei, det kjem MAHASSE vatn inn i leiligheten. Husverten svarar at jo, det er eit sluk utanfor du kan stake opp.
Ja, eg veit det seier jenta. Men det er ikkje tett.

Husverten kjem omsider opp, han hadde med seg sandsekkar slik at han fekk stoppa den massive elva som rann ned i trappene foran døra hennar. Då kom det ikkje vatn inn lenger. Så venta dei ganske lenge på pumpemannen. Jenta fekk pakka med seg nokre ting og kjørt til ein ven ho fekk bu hos nokre dagar. Det tok lang tid og mange dagar før ho fekk rydda gjennom dei øydelagde tinga sine, og flytta det som kunne reddast. Husverten var veldig snill og hjelpsom. Ho fekk bu hos ein onkel før ho endeleg etter fem månader fekk kjøpt seg ein leilighet. Denne gongen flytta ho til 4.etasje, toppen av blokka. Kanskje ho slepp meir våte ting, og til og med kanskje slepp så mange edderkoppar. Skal det liksom ikkje ordne seg for snille jenter? Snipp snapp snute, så er eventyret (foreløpig) ute!

-------------------------------------

Ein fyllt opp trappenedgang!

Muren som vatnet delte på veg ned i kjelleren!

Huh

Har eit lengre innlegg i hodet, men har ikkje overskudd til å skrive det endå. :p

Rett før påske møtte eg ein ny venn. Kjem nok aldri til å treffe han/ho igjen, men det var hyggeleg så lenge det varte.
Satt på banen då eg plutseleg oppdaga dette vesenet som kom sakte men sikkert mot meg på veggen.

Når vi kom fram på Nesttun så tok eg han/ho med meg ut, klarte ikkje forlate han/ho der inne. Nokon hadde sikker berre drept han/ho (for mennesker er ganske kalde av og til), eller heve han/ho rett ut døra på eit vis.
DET kunne ikkje eg la skje.
Så eg satt han/ho her. Fekk aldri vite namnet, var ganske liten så kanskje ikkje hadde fått namn endå.

Det er ein sånn leopardsnegl, brun med striper. Den er snill, berre så dåkke veit det!!! Ikkje drep den, den gjer ikkje noko gale. Den er god å ha i hagen sin den, akkurat som marihønene!

Det er heilt sant!

Øydelagd Pc :(

Sist torsdag så ville ikkje pcen min slå seg på skikkeleg. Eg vart heilt frå meg.
Opna kabinettet, starta og stoppa litt og fann ut av vifta på skjermkortet ikkje gjekk.
Eg tok det ut.

Not amused.

Så eg hoppe på bussen til sentrum for å kjøpe nytt. I sentrum gjekk eg med ein gong på bussen heim for eg kunne få eit av ein kompis dagen etter. Eg klarar meg EIN kveld utan pc tenkte eg. Også fekk eg gleden av å bli irritert på teite passasjerar som ikkje kan oppføre seg offentleg. Du MÅ ikkje prate i ropemodus i telefonen, og du MÅ ikkje kjefte på sjåføren fordi bussen er sein (er ikkje hans feil). Og... du MÅ ikkje stinke død og fordervelse når du skal på Kvarteret. Hadde det vore meg, så hadde eg DUSJA før eg skulle ut... jesus....

Dagen etter kom eg heim i strålande humør med nytt/gamalt skjermkort. Putta det inn. HURRA sa eg, for vifta gjekk rundt med ein gong. No kjem eg inn på pcen min igjen, eg er så glad. *Hopp*.

Men nei.... det skjedde ikkje så mykje meir. ANGST. Det føltes heilt forferdeleg. Ei stund klarte eg ikkje roe meg for hallo, EG HAR IKKJE PC!!!
Eg må reise til butikken med den, men det er jo helg...

Ikkje er det noko på TV heller, så eg lurar litt på kvifor eg gidd betale for alle desse kanalene. Trur kanskje eg skal gå over til å berre ha NRK kanalene, sidan eg må betale lisensen uansett. Vore med på nrk hunters på døra fleire gongar før, og eg byrjar å gå tom for løgner og unnvikelsesmetodar.

Utan PC betyr ikkje berre at eg ikkje får spille den helga (det er ikkje det viktigste her lzm), eg brukar den som tv eg. Streame seriar eg ser på, funkar ikkje på treig laptop det vett. Seriane eg vil se GÅR IKKJE PÅ NORSK TV (iallefall ikkje dit eg er komt, og ikkje endå, og ikkje i helga)!!

I mangel på ting å gjer så tok eg fram bøtta mi og alle vaskemidlene.

Skåla står der fordi eg hadde ein hund på besøk, det er mange månader sidan og eg har rett og slett gløymt at den er der. Målinga faller av veggen fordi det er pipa. Sidan det ofte regner sidelengs her i Bergen så er det vatn i bunn der som trekker inn i veggen også krystalliserar det seg mineraler der. Er ikkje farleg, har eg høyrt. Sendte mail til husverten om det og han kom og såg på det. Eg vil presisera at eg brukte ordet krystallisere i mailen til han, så eg visste igrunn kva det var... var berre ikkje sikker på KVA som krystalliserte seg. La merke til det etter eg passa mi fantastiske niese som syns det var heilt fantastisk fascinerende å pille på det. Oi, så sint ein unge kan bli når ho ikkje får pille på krystalliserte mineraler på murveggen. Hoho. Slem tante!

Temmeleg reint her no.
Fann fram min Rubiks kube. Varte ikkje lenge.

Til jul fekk eg to IQ testar.

Det er vanskeleghetsgrad 1-6 på dei. Den firkanta er grad 5 og den andre er grad 6. Bestemte meg for å byrje med grad 5. Alt henger fast i kvarandre, først skal du lage den til ein slange. Det var lett.

Så skal du få den i firkant igjen.

Ser ganske okei ut frå denne vinkelen.

ARGH!

Gadd aldri begynne på den andre.
Ein an dag.
No blir det heller å ta fram alt rotet eg har slengt frå meg i ymse hyller og bli kvitt ting eg ikkje har behov for i denne overfylte leiligheten.
Håpar på å få fiksa PCen i ummidelbar framtid, hvis ikkje.... vel, då får eg vel finne på noko anna. Har ein broderingsjobb å gjer. Burde verte ferdig med den.

fjkdfjjk

Etter ein meir enn normalt sliten dag på jobb så følte eg meg ein smule nedrykt då eg gjekk inn i butikken.
SJOKOLADE fortener eg i bøttevis denne helga meinar eg. Så eg kjøpte to billige marsipangriser.
Når eg kom til kassa hadde eg rukket å bli forbanna på ei dame med altfor stor sekk og liggeunderlag. Ho ville forbi meg ved chipshylla, kjøpte det og. Der var det trangt og eg var ikkje ferdig med å tenke. Eg kjente blodet bruste og hadde ho spurt om eg kunne flytte meg hadde eg nok eksplodert. GÅ RUNDT FOR *pip*!!

I kassa havna eg bak mennesket. Ho gjekk framøve, bråstoppa, så eg klæsja rett i liggeunderlaget. Det GAMLE liggeunderlaget *grøss*.

Så la eg varene mine bak hennes på båndet. Ho ser litt rart på meg, ser på varene mine, ser på sine, ser rart på meg igjen.
Eg gav ho eit 'hmm?' blikk.
Så la eg varene mine ekstra nærmt hennes for å irritere. For eg mistenker at ho var redd for at mine skulle komme med hennes.
Så ser ho litt meir rart på meg og snopet mitt.

Det som gjorde meg så sint var at om det var så ille at mine varer låg der så kvifor ikkje bruke neste kunde pinnen???
Eg legg alltid den bak mine varer for å vere hyggelig med den bak. Og med mine pygmearmer så rekker eg for svarte ikkje bort til neste kunde pinnen når det står eit monster av ein sekk og liggeunderlag foran meg!
Køen går og meir effektivt om fleire personar kan leggje varene på båndet. Skal jo rekke buss jo.

Neida, vi skuler heller litt misfornøyd på den bak. Mykje betre, også skapar det så god stemning i kassakøen. Stor stas.

Det einaste som redda dagen idag var at mannen i kassen spurte etter legitimasjon!
Eg FNISTE (ganske høgt og), så glad vart eg!

No er det middagstid!
Så er det under dyna og se på film/serier til eg sovner!
Så skal eg sove til eg skal på jobb på måndag! Mmmmmm sooooooveeeeee! <3

Skomklompar; Skumboller, The Sequel.

Igår kveld midt på natta så var eg redd for at røro skulle bli FOR stiv. Det blei den. Så eg klæsja noe greier nedpå noen plater.

Idag var eg så intenst trøtt. Vakna ganske tidlieg, halv 10 eller noko. Laga meg mat og såg på tv. Men så sovna eg igjen. Vakna klokka fire, totalt forvirra og ute av stand til å reise meg opp. Tanken på at eg skulle gjera ferdig skumbollene var smertefull. Men, alt det slitet igår så kan eg ikkje droppe det no. Så eg kom meg opp og satte igong med å smelte sjokolade og delfiafeitt.

















Så over i kokosen.   Den bollen i kokosen ser jo faktisk ut som ein bolle, men det er berre ein heldig vinkel for bollo. Det verste med heile greiene var at eg vart så klissete på fingrene. Er det noko eg ikkje taklar så er det klisstete fingre. Eg blir heilt sprø og klarar ikkje tenke på anna enn at eg er klissete.
















Vart ein del sjokolade igjen, så eg laga meg 4 kokossjokolader som eg kan ha til sukkersuget mitt ikkje kan leves med lenger. Det pleiar å skje sånn 7-14 gongar i veka.

Det  ser jo ikkje ut som skumboller då. Eg treng eit nytt namn på dei. Så det får bli Skomklompar.
For dei vart jo ikkje heeeeeilt som mamma sine.....

Nei, i framtida overlatar eg sånn her baking til dei som kan det. Det vert iallefall ekstreeeeeeeemt lenge til neste gong eg tar for meg eit sånt her prosjekt.
No er klokka fem så det tok ikkje så veldig lang tid. :D
Følar eg har gjort mitt for dagen og skal no sjå på tv til eg sovner for kvelden.

Skumboller FAIL

Eg er gjennomsyra sint og sur no. Så gira før idag når eg skulle begi meg ut på dette prosjektet. Blir så bra så.

Gjekk på butikken og kjøpte alle ingrediensene.














Ringte til mamma for å få oppskrifta. Eg var sikker på at eg hadde alt eg trengte men det var feil så måtte på butikken ein gong til. Det gjekk bra for eg plukka med meg to øl. Og det er eg *pip* glad for, for eg trengte dei så sur som eg er no.

Alt begynte så bra.
Vispa eggekvitene med vispen min. Så fornøyd for at eg faktisk hadde ein sånn i skapet.

Så putta eg sukkeret oppi, og det er her dritet startar. Den vispen eg var så fornøyd med begynte å ryke. Den er lysegul og ser ut som den kjem frå 70 talet, men den er ikkje så gammal. Trur ikkje den er så mange år egentleg. Men kan jo hende eg tar fullstendig feil, den var gratis.
Eg hadde laga til gelatinpulveret. Noko eg frarådar på det STERKESTE å bruke. Etter eit halvt minutt hang eg over vasken og brakk meg for det lukta noko så intenst ille. Fekk klaustrofobi fordi lukta gjekk faen ikkje vekk. Så eg kledde meg ut.

Sidan eg ikkje hadde visp lenger ringte eg til ei veninne nedi gato og spurte om ho hadde. Det hadde ho. Sprang ned, gjekk opp igjen. Svett, men med nytt mot. Fekk med meg nokre gelatinPLATER og i tilfelle. Og det var bra for når eg kom opp igjen var gelatinen veldig stiv.

Sukkeret skal liksom smelte heilt. Og siden det er kaldt oppi bollen tar det laaaaaaaang tid. Men med den flotte vispen tenkte eg at det gåååår braaaaa. Visp visp.

Jesus, det tar lang tid.

Røra vart skikkeleg bra og, eit lite øyeblikk. Stiv og fin.
Heiv den i kjøleskapet mens eg gjorde klar gelantinplatene.
Tok ut igjen røra og heiv gelatinen oppi.
Vispa litt til. Alt blei flytande. Burde vel vere omvendt??
Frustrert ringer eg til mamma igjen. Mammaaaaaaa, ka faen?
Mamma sa ho følte eg hadde gjort noko feil eit sted, gjerne at det blei for lang pause i vispinga når eg måtte hente ny visp. Meget mulig.
Eg gav iallefall opp.

Alt gjekk litt feil idag. Mamma foreslo å sette røra inn i kjøleskapet over natta. Skulle egentlig kunna laga klar bollene ikveld, men gjer eg det no vert det veldig flate skumboller. Vi får sjå imåro.... Akkurat no kan det vere det samme. :p
Så kom eg på.... eg har jo meir igjen i øl nr to! Det hjalp!

Så no tar eg den med meg inn på rommet. Plasserar meg foran datan og spelar WoW!

Meg og mine minions seier God Natt!